Κυριακή των Βαΐων

Χθές χάσαμε έναν φίλο πάνω στο ποδήλατο. Λίγο πριν τελειώσει το brevet του Πύργου ένα φορτηγάκι πέρασε στο αντίθετο ρεύμα. Δε βγαίνουν τα λόγια...

Αντίο φίλε Γιώργο...

Η λωρίδα της γάζας

Το κάλεσμα είχε ορισθεί για την Κυριακή των Βαΐων, λίγο μετά τις 11 το πρωί, στην Πλατεία Συντάγματος. Διαφημιστικές καταχωρήσεις στον ημερήσιο τύπο και τα περιοδικά, αφίσες στους δρόμους, σποτάκια στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση με κεντρικό σύνθημα το «Μπορείς κι ΕΣΥ να βοηθήσεις» είχαν αναστατώσει όλη την πόλη. Πρωτοφανής κινητοποίηση όλου του πολιτικού κόσμου, όλοι έκλειναν τις ομιλίες και τις συνεντεύξεις τους υπενθυμίζοντας το μεγάλο γεγονός και τονίζοντας τη σημασία του να μη λείψει κανείς.

Ο πρωθυπουργός, είχε ζητήσει από τους υπουργούς του, να του βρουν ένα μουλάρι, με το οποίο σκόπευε να φτάσει από το Μέγαρο Μαξίμου στην Πλατεία Συντάγματος, μία απόσταση μικρότερη των δύο χιλιομέτρων, που όμως λόγω των σχετικά προσφάτων παθημάτων άρα και μαθημάτων από το ποδόσφαιρο και το ποδήλατο, αλλά και λόγω της επιθυμίας για αποφυγή προκλήσεων, με τα πολυτελή θωρακισμένα κυβερνητικά αυτοκίνητα, καθίστατο επιτακτική ανάγκη η χρήση του ημίονου ως μέσο μετακίνησης. Οι υπουργοί αποφασίστηκε να συνοδεύσουν το μουλάρι περπατώντας και μάλιστα σε διάταξη καρότου. Το μαστίγιο, λόγω της ιδιαιτερότητας της ημέρας, αποφασίστηκε να μην κάνει την εμφάνιση του.

Η ενημερωτική αυτή εκστρατεία βρήκε εντυπωσιακή απήχηση από τους απλούς πολίτες οι οποίοι από νωρίς είχαν κατακλύσει την Πλατεία Συντάγματος έχοντας φέρει μαζί του ο καθένας ότι καλύτερο είχε μπορέσει να βρει. Η ανακοίνωση το ανέφερε ξεκάθαρα «Το μέγεθος δεν έχει σημασία, έστω κι ένα εκατοστό αρκεί!». Το κράτος, έχοντας βρεθεί σε πολύ δεινή θέση, μη μπορώντας να εξοφλήσει τα συσσωρευμένα χρέη των υπερκοστολογημένων φαρμακευτικών ειδών από τις φαρμακοβιομηχανίες και με το ΕΣΥ στα πρόθυρα της κατάρρευσης, καλούσε τον κόσμο να συνεισφέρει, έστω και μ’ ένα κομματάκι γάζας από το προσωπικό τους φαρμακείο για να καλυφθούν οι πρώτες ανάγκες. Οι γάζες και οι επίδεσμοι που δεν θα έπρεπε υποχρεωτικά να ήταν αχρησιμοποίητες θα πρόσφεραν σημαντικές φορολογικές ελαφρύνσεις στους δωρητές ενώ για τους τυχερούς που είχαν στην κατοχή τους χρησιμοποιημένα καρούλια μακρύτερα των δέκα μέτρων υπήρχε ειδική πρόβλεψη για συμμετοχή στην πανηγυρική τελετή «Κάνε τον υπουργό υγείας, ανθρωπάκι της μισελέν». Οι προνομιούχοι αυτοί δωρητές θα ανέβαιναν στην ειδική σκηνή που είχε στηθεί στην πλατεία Συντάγματος και θα τύλιγαν με τον χρησιμοποιημένο πάντα επίδεσμο τον υπουργό. Αφού αυτά τα είδη θα πήγαιναν έτσι κι αλλιώς για αποστείρωση ο εκπρόσωπος τύπου σκέφτηκε ότι ο κόσμος θα το διασκέδαζε και λίγο έτσι ενώ ήταν κι ένα επιπλέον κίνητρο για να μην κρατήσουν καβάντζα στα προσωπικά τους φαρμακεία. Κι ως συνήθως μετά την Κυριακή των Βαΐων θα ξεκινούσε το Θείο Δράμα...

Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν...

Εδώ και τρεις ημέρες λερώνω τη μπλούζα μου με σοκολάτα. Το παράξενο είναι ότι εκτός από τη σημερινή τις υπόλοιπες μέρες σοκολάτα δε βρέθηκε κοντά μου. Τι να πω. Απ' την άλλη μπορεί να φταίει και ο πυρετός.

Δίχως λόγια

Μπήκε στο ασανσέρ και τον κατέκλυσε το άρωμα της γυμνάστριας του κάτω ορόφου. Την είχε ακούσει να φεύγει λίγο πριν, η βραχνή φωνή της, ήταν χαρακτηριστική και την πρόδιδε κάθε φορά που μιλούσε δυνατά. Μία ώρα αργότερα κι έχοντας επιστρέψει από μία συμβατική υποχρέωση, τόσο ίδια μα και τόσο διαφορετική κάθε φορά, τόσο όμορφη και μαγική, πάντα με τ’ απρόοπτα και τα συνηθισμένα της, πήρε το ασανσέρ που τον περίμενε στο ισόγειο μαζί με τ’ άρωμα της. Ανέβαινε κοιτάζοντας τη μεριά της πόρτας. Όταν κατέβαινε κοίταζε τον καθρέπτη. Δίχως λόγο.

Είχε περάσει το απόγευμα ψάχνοντας τηλεφωνική σύνδεση για το νέο σπίτι. Ένα σωρό προγράμματα, όλα σε πρόγραμμα, όλοι μιλούσαν για δωρεάν χρόνο ομιλίας μα κανείς δε μιλούσε στο διπλανό του. Χαμένος χρόνος ομιλίας έπρεπε να λέγεται κανονικά. Ποτέ οι άνθρωποι δε μίλαγαν τόσο πολύ, χωρίς ουσιαστικά να λένε κάτι. Έντονα επηρεασμένος από αυτή τη σκέψη κάθισε αμίλητος κοιτάζοντας ένα βιβλίο του Andre Kertesz. Η σιωπή τα έλεγε όλα.

Το πτώμα

Καθόμουν στον καναπέ και χάζευα ένα ένθετο με έπιπλα, κυριακάτικης εφημερίδας, όταν ακούστηκε ο θόρυβος, αλλά δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Να ήταν το ξενύχτι που με έκανε να μην το κουνήσω ρούπι από τη θέση μου, να ήταν ίσως η ταύτιση με τον καναπέ και το ένθετο για τα έπιπλα, ειλικρινά δε ξέρω τι, πάντως το ζήτημα ουδόλως με απασχόλησε την υπόλοιπη ημέρα.

Το επόμενο πρωί, έφτιαξα βιαστικά το σάκο για το κολυμβητήριο, επιθεώρησα και την τσάντα μου για τα απαραίτητα, έριξα κι ένα κόκκινο μήλο κι έφυγα για τη δουλειά. Πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο μου, είδα σχεδόν στη διασταύρωση το πτώμα μιας γυναίκας. Τα μαλλιά της ήταν κόκκινα, ηλικιακά μου φάνηκε γύρω στα σαράντα πέντε ενώ στη φορούσε και μια ποδιά σαν αυτές τις παλιές που είχε η μάνα μου. Εκείνη την ώρα ένας ηλικιωμένος κύριος που κάθε πρωί πάει βόλτα στο πάρκο, κοντοστάθηκε πλάι μου, κοίταξε μία το πτώμα και μία εμένα και μου είπε «Πήδηξε χθες από τον όγδοο της διπλανής πολυκατοικίας η καημένη, ποιος ξέρει τι βάσανα είχε η φουκαριάρα, κοίταξε το βλέμμα της πως είναι καρφωμένο στον ουρανό, λες και δε θα τον φτάσει ποτέ. Καλή σου μέρα παλικάρι μου». Προσπέρασε και χάθηκε στη στροφή. Η υπολοχαγός Μαρία που περνάει επίσης τέτοια ώρα από το δρόμο για να πάρει το υπηρεσιακό της κι εγώ τη χαιρετώ στρατιωτικά μου έκανε παρατήρηση που παρέλειψα τη συνήθεια μου και μπορεί να της χαλάσω τη Δευτέρα κι επιτάχυνε το βήμα της γιατί είχε αργήσει κατά δύο λεπτά κι αν έχανε το λεωφορείο θα έπρεπε να πάρει ταξί κάτι που θα συνέβαινε για τρίτη φορά αυτό το μήνα κι ο άντρας της πάλι θα της γκρίνιαζε για τη σπατάλη. Κοίταξα κι εγώ το ρολόι και είδα ότι οριακά ήμουν στο να γλιτώσω την κίνηση κι έτσι έφυγα άρον άρον.

Το απόγευμα που γύρισα σπίτι πέτυχα έναν γείτονα να προσπαθεί να μετακινήσει λίγο το πτώμα για να παρκάρει το μηχανάκι του. Έβριζε τους οδηγούς απορριμματοφόρων που είχαν εξαγγείλει απεργία γι’ αυτήν την εβδομάδα επειδή θα γέμιζαν πάλι οι δρόμοι με πτώματα και δε θα μπορούσαμε να παρκάρουμε εύκολα. Κάποιοι από τα μπαλκόνια τους που του έδιναν οδηγίες για το πώς να τη μετακινήσει συμφώνησαν μαζί του και σύντομα έγινε μία βαβέλ αφού διάφοροι βγήκαν στα μπαλκόνια τους και φώναζαν γι’ αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση. Μόνο ο κυρ-Σταύρος, οδηγός κι ο ίδιος, δεν ήταν στο μπαλκόνι του, είχε κατεβάσει τα ρολά ασφαλείας και κοίταγε από τη χαραμάδα πότε θα ηρεμήσουν τα πνεύματα, για να ανοίξει έστω τα παράθυρα, αν έβγαινε έξω εκείνη τη στιγμή θα τον λιντσάρανε όλοι μαζί αλλά και μέσα στο σπίτι η κατάσταση ήταν ανυπόφορη, η φοβερή ζέστη με τους σαράντα δύο βαθμούς το Μάρτιο και χωρίς κλιματισμό γιατί δεν είχε τροποποιηθεί καταλλήλως η πάγια διαταγή από τη ρυθμιστική αρχή ενέργειας μας έκανε να λιώνουμε.

Δέκα χρόνια είχε στρογγυλοκάτσει στο σβέρκο μας η περιβόητη οικονομική κρίση και δεν έλεγε να ξεκουμπιστεί παρόλο που τα τελευταία τρία χρόνια και μετά από εκατόν εννιά εκλογικές αναμετρήσεις είχαμε επιτέλους εκλέξει οικουμενική κυβέρνηση.

Πρωτοχρονιά

Κάθομαι εδώ με την αγαπημένη μου αγελαδίτσα, πίνω καφέ στην σχετικά καινούρια κούπα μου (όχι κάτι συγκλονιστικό μια χρώματος καφέ που γράφει στα εγγλέζικα ώρα για καφέ αγορασμένη από το Βασιλόπουλο χωρίς όμως να δίνει έστω και λίγους πόντους μπόνους ή μερικούς πόνους ή κάτι τελοσπάντων για να θυμάμαι κι εγώ αυτή τη χρονιά που φεύγει πιο αισιόδοξα ή ίσως όχι και τόσο, what difference does it make που θα έλεγε και ο Μόρισει) και ακούω το Russian Dance του Tom Waits λίγο πριν στείλω το σίγουρα αργοπορημένο sms μου προς τον Άη Βασίλη για να του ζητήσω κι εγώ το κάτιτις μου. Ή αλλιώς αυτό το κάτι που θέλω που έλεγε και η Καιτούλα η Γαρμπή, σύζυγος (αν δεν απατώμαι) του Διονυσίου Σχοινά του μεγαλομάρτυρος. Δύο ευχές μόνο, υγεία και ειρήνη, τόσο απλές, τόσο ουσιαστικές. Καλή χρονιά.

Χριστούγεννα

Δεν είναι σωστό να φύγω και να σας αφήσω χωρίς γιορτινή ανάρτηση. Φέτος έχω μια διάθεση να πίνω όλο καφέδες. Κάτι φίλοι μου που ασχολούνται με τα οικονομικά λένε ότι θα έρθουν δύσκολες μέρες και δεν έχουμε δει τίποτα ακόμη. Για την ώρα πάντως το μόνο που φαίνεται να αλλάζει είναι το κυβερνητικό σχήμα με τον επερχόμενο ανασχηματισμό. Τόσο καλά.

Είμαι...

...έτοιμος 

να σαλτάρω

ευτυχώς που αύριο την κάνω για 2-3 μέρες να απομονωθώ μπας και ηρεμήσω.

μπαμ...

...και κάτω

Σκατά στα μούτρα μας.

I Don't Know Why aka Don't Know Why I Love You

Το μεγαλύτερο ψέμα που έχει ειπωθεί από καταβολής κόσμου και εξακολουθεί να λέγεται είναι η φράση «θα σ’ αγαπώ για πάντα». Είναι επίσης και το ψέμα που έχει ειπωθεί τις περισσότερες φορές από κάθε άλλο. Φαντάζομαι δε, ότι είναι και το ψέμα που έχει γίνει πιστευτό όσο κανένα άλλο. Έχει πάντως πλάκα να σκέφτεσαι ότι λέγονται αλήθειες περί ψεμάτων. Είναι ένα σχήμα κάπως οξύμωρο κι ένα σχήμα που πήγα να δω την Κυριακή ήταν αυτό με τους Θάνο Μικρούτσικο, Μιλτιάδη Πασχαλίδη (που πιστεύω ότι θα μπορούσαν άνετα να τον λένε και Χρήστο) και Ρίτα Αντωνοπούλου την οποία δεν είχα δει ποτέ έτσι ώστε να ξέρω πως μοιάζει και την πέρναγα για καστανή. Τελικά ήταν μια έκπληξη το ξανθό χρώμα στο μαλλί της αλλά και το ελαφρώς κοντό γιατί εκτός από το χρώμα είχα άποψη και για την κόμμωση. Πίστευα δηλαδή ότι το μήκος των μαλλιών της έφτανε περίπου στο ύψος των ώμων. Των καστανών μαλλιών της. Τα ξανθά τα έχει πιο κοντά. Μπορώ να πω ότι της πάνε. Αν και θα ήθελα να τη δω και με τα καστανά της. Θα έβλεπα ξανά και το πρόγραμμα. Το πρώτο που σε κερδίζει είναι η ώρα έναρξης, δε χρειάζεται να πάρεις τα χαπάκια καφεΐνης για να αντέξεις και ούτε σκέφτεσαι το πρωινό ξύπνημα της επόμενης μέρας αφού μία και κάτι σχολάει το όλο θέμα κι έτσι το πολύ στις δύο είσαι και κάτω από τα σκεπάσματα. Τώρα αν καθυστερήσεις εκεί λόγω έπαρσης είναι αλλουνού παπά Ευαγγέλιο. Ενδεχομένως και του Εφραίμ του ιδίου. Είμαι πολύ απογοητευμένος από τα πράγματα γενικά, νομίζω ότι είμαστε τελείως παθητικοί δέκτες και όσες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας γίνονται έχουν πια τελείως εθιμοτυπικό χαρακτήρα. Και δε νομίζω ότι το λέω αυτό επειδή βλέπω ότι δεν αλλάζει κάτι, είναι που δεν έχω ενδείξεις ότι πρόκειται ν’ αλλάξει έστω και το παραμικρό. Τις τελευταίες εβδομάδες ψάχνω κατάλυμα για τις διακοπές των Χριστουγέννων. Έχω κάνει περισσότερα από 90 τηλέφωνα χωρίς αντίκρισμα. Αν εξαιρέσουμε δηλαδή δυο-τρεις περιπτώσεις που ζητούσαν 200 ευρώ το δωμάτιο και μ’ έπιασαν τα γέλια, όλοι οι άλλοι μου απαντούσαν δεν έχουμε τίποτα. Φαντάζομαι πως αν προλάβαινα να τους πω ότι είμαστε 8 άτομα θα τους έπιαναν αυτούς τα γέλια και ως εκ τούτου επιβεβαιώνεται και η παροιμία «γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος». Πιστεύω ότι είναι η (ευτυχής για πολλούς) συγκυρία του τετραήμερου που δημιουργείται με τις σχετικές αργίες κι όλοι έχουν πέσει με τα μούτρα αυτήν την περίοδο για να ξεσκάσουν λίγο. Απ’ την άλλη έχω τόσο ανάγκη να κάνω διακοπές που με παίρνει από κάτω ακόμη και γι’ αυτόν το λόγο. Είχα πάει το προηγούμενο σ/κ στο Γιτζέκι resort και ήταν πραγματικά φιλί ζωής. Τώρα που σκοπεύω να λείψω για τρεις εβδομάδες πιστεύω ότι θ’ ανανήψω πλήρως. Θέλω να φύγω. Γενικά.

28/11

Σκέφτομαι αυτό το ποστ να περιέχει μία ερώτηση εν είδει λευκώματος την οποία και εμπνεύστηκα ακούγοντας σήμερα το μεσημέρι στο αυτοκίνητο την ώρα που έφτανα κάτω από το σπίτι μου ένα τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Κι επειδή τυχαίνει να έχω και γενέθλια σημέρα (τα βαρέλια έχουν αρχίσει ήδη να παγώνουν) η απάντηση που θα μου αρέσει περισσότερο κερδίζει δώρο συλλεκτικό cd με ιδιόχειρη αφιέρωση της αρεσκείας μου.

Τι εστί καύλα;

Window Of Appearances

Μου αρέσει πολύ αυτή η αλυσίδα ισπανικών φούρνων, τα Μπένεθ (ΒΕΝΕΤΗ), όπου μπορεί να βρει κανείς όλων των ειδών τα ψωμιά και τα κουλούρια σε ελαφρά μεν τσιμπημένες τιμές, πλούσια σε υδατάνθρακες δε κάτι όμως που θα έλεγα ότι δεν έχει άμεση σχέση με την παροιμία άνθρακες ο θησαυρός εκτός κι αν το κυνήγι του αποδειχθεί κάτι παραπάνω από μια απλή διαδικασία αποκωδικοποίησης γρίφων και μυστηρίων, γεγονός όμως που θεωρώ ότι δε σχετίζεται άμεσα με τα τόσο αγαπημένα μου μουστοκούλουρα, τη λέξη με τα πέντε ου.

Με το Μαραθώνα σαν περιοχή δεν είχα ασχοληθεί ποτέ και ειδικά με τη λίμνη παρόλο που υδροδοτούμαστε από εκεί δεν αξιώθηκα να περάσω ούτε μία φορά, έτσι για να πω το νερό νεράκι. Και μιας και μιλάμε για νερό άκουσα μία ατάκα σήμερα που μου άρεσε ιδιαιτέρως κυρίως λόγω ζύθου. Είναι ένας τύπος λοιπόν ο οποίος και πετυχαίνει μία παρέα μηχανόβιων οι οποίοι έχουν στο πλάι τους έναν ευμεγέθη σωρό με κουτάκια (άδεια ως επί το πλείστον) με μπύρες. Τους ρωτάει λοιπόν μήπως το παρακάνουν λίγο με τόσες μπύρες οπότε η ατάκα του έρχεται συστημένη: «Και θες να πίνουμε νερό τώρα που στερεύει;». Σίγουρα η παρέα αποτελείτο από Θιβετιανούς μοναχούς (όχι σαν τις φώκιες), οι οποίοι και είναι παγκοσμίως διάσημοι για τη σοφία τους. Όχι όμως και για την αγάπη, πίστη και ελπίδα τους.

Γινόμαστε μικροί κάποιες φορές και δυστυχώς ο χρόνος έρχεται για να μας το επιβεβαιώσει. Δεν έχει σημασία το περιστατικό, μια τηλεφωνική συνομιλία αφορούσε και το αν θα έπρεπε ή όχι να πραγματοποιηθεί αυτή και με το ίδιο αυτό μέσο μάθαμε σήμερα και το τραγικό νέο. Ένα αυτοκίνητο παρέσυρε και σκότωσε σήμερα το πρωί το θείο Δημητράκη ο οποίος είχε βγει για το καθημερινό του περπάτημα. Καρδιοπαθής τα τελευταία χρόνια με μια αρκετά σοβαρή εγχείριση κι ένα μηχάνημα να τον ρυθμίζει καθημερινά έβγαινε για τον περίπατο του, κατόπιν οδηγίας των γιατρών. Τελικά όσο κι αν αντέχει η καρδιά θα έρθει η στιγμή που θα ευχόσουν να είσαι από ατσάλι για να αντέξεις τη σύγκρουση. 

One Rainy Wish

Αυτός ο μήνας ήταν το κάτι άλλο. Ξεκίνησε δηλαδή από τα τέλη Αυγούστου και θα συνεχιστεί σίγουρα μέχρι και τα μέσα Οκτώβρη. Λες και μ' έχουν ρίξει στο καναβάτσο νιώθω ώρες ώρες και περιμένω να δω τη συνέχεια. Ο θείος μου τελικά δεν άντεξε άλλο και δε θέλω να σκέφτομαι πως "επιτέλους ξεκουράστηκε". Δε με παρηγορεί αυτή η σκέψη, δεν τη βρίσκω θετική και δε βρίσκω και το λόγο να ψάξω να βρω μια θετική σκέψη σε έναν θάνατο. Αντίθετα στους μικρούς προσωπικούς θανάτους πάντα κάτι θετικό περιμένεις να βγει. Ή έστω ελπίζεις σε αυτό. Μπορεί και να το δημιουργείς. Οι υποχρεώσεις πάρα πολλές και το μοναδικό ίσως παρήγορο για την ώρα είναι το ταξίδι της άλλης εβδομάδας στη Ρόδο. Πέντε μέρες με αρκετή δουλειά αλλά σε διαφορετικό περιβάλλον, θα δράσουν πιστεύω καταπραϋντικά. Κι ας στερηθώ το ποδήλατο που λειτουργεί αγχολυτικά τον τελευταίο καιρό.

Πέρασε ο καιρός

Φαίνεται πως τα γεγονότα προλαβαίνουν μερικές φορές τη σκέψη ή την παγώνουν ή και τα δύο, δε ξέρω πια τι να πω. Όταν ήρθα το 1988 σε αυτή τη γειτονιά με πήρε ο Ηρακλής για να με γνωρίσει στα άλλα παιδιά, ένας δρόμος, μια αλάνα κι ένα ψιλικατζίδικο ο παράδεισος μας κι ο Παναγιώτης ο πρώτος συνομήλικος μου. Αργότερα τον θυμάμαι να παριστάνει τον Σον Κεμπ όταν παίζαμε μπάσκετ για τον οποίο τυχαία διάβασα ότι αποφάσισε να επανέλθει στην ενεργό δράση. Τα τελευταία χρόνια δεν κάναμε παρέα, τυχαίες συναντήσεις στο δρόμο, λέγαμε τα νέα μας και δίναμε μια αόριστη υπόσχεση για να κανονίσουμε να βρεθούμε όλοι μαζί όπως παλιά. Πέντε χρόνια κι ούτε έναν καφέ δεν ήπιαμε και σήμερα κοίταζα αποσβολωμένος το κηδειόσημο με τ’ όνομα του απάνω. Τροχαίο. Και μία ώρα αργότερα μαθαίνω γι’ άλλον γνωστό μου ότι είναι στην εντατική επίσης από τροχαίο. Και για κερασάκι στην τούρτα περιμένουμε και τον αδερφό του πατέρα μου να πεθάνει από μέρα σε μέρα και ν’ αφήσει δύο μικρά κοριτσάκια ορφανά. Πάντα υπάρχει λίγος χώρος για μερικές σκέψεις ακόμη.

The more you ignore me, the closer I get

Σκόρπια αντικείμενα παντού, στο κρεβάτι, στο γραφείο, στο πάτωμα, στη βιβλιοθήκη, χαμός, προσπαθούσα όλο το πρωί να βάλω μια τάξη, τελικά κάτι κατάφερα, το αποτέλεσμα τουλάχιστον μου αρέσει, πέταξα κι αρκετά περιττά ή ληγμένα, χρειάζομαι περισσότερο χώρο, να δω που θα βολέψω και το καινούριο ποδήλατο.

Σκόρπιες σκέψεις, αδύνατον να βάλω μία τάξη σε αυτές, ποτέ δεν πετάω τίποτα, συσσωρεύονται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου κι ο χώρος για καινούριες φαίνεται να μην τελειώνει ποτέ. Λες και το μυαλό τρέφεται μόνο με σκέψεις και ειδικά μ’ εκείνες που δε μπορεί να οργανώσει ούτε καν στοιχειωδώς.

Μέτρα πόσες φορές χτυπά η καρδιά μου απόψε

Όποτε κατεβαίνω τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας θυμάμαι κάτι νύχτες στον Άγιο Σάββα και στα παρακείμενα στενά, μπαλκόνια με θέα τα προσφυγικά, ανάσες άρρωστων ανθρώπων, ανάσες κυνηγημένων ανθρώπων και κάφτρες τσιγάρων να κάνουν σινιάλα σ’ άγνωστους ταξιδευτές. Εδώ που τα λέμε, ίσως τα προσφυγικά να είναι το πιο όμορφο κτίριο που έχει μείνει στην Αθήνα. Για ένα παράξενο λόγο δεν έχω κάνει ποτέ αυτές τις σκέψεις όταν ανεβαίνω τη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Τελικά, πάντα η κάθοδος είναι η πιο απολαυστική πορεία.

Get Behind Me Satan

Επιτέλους ξαναβρήκα το χαμένο ύπνο μου. Το άγχος με εγκατέλειψε οριστικά και οι πονοκέφαλοι εξαφανίστηκαν. Τώρα που έμαθα ότι αυτό το σημαντικό πρόβλημα της εκπροσώπησης μας στην ερχόμενη Eurovision, λύθηκε και ο Sakis θα τιμήσει τη γαλανόλευκη, μπορώ και κοιμάμαι ήσυχος. Άντε καιρός ήταν γιατί είχα αρχίσει να ανησυχώ με αυτήν την καθυστέρηση της ΕΡΤ. Ούτε γκαστρωμένη να ήταν.

Και αφού έκανα μια αναφορά στη γαλανόλευκη δε μπορώ να παραλείψω ένα σχόλιο για τα εισιτήρια στο προολυμπιακό τουρνουά. Η τιμή τους είναι 20 ευρώ στα πέταλα και 60 ευρώ στις υπόλοιπες θέσεις. Επίσης το νερό κοστίζει 3 ευρώ. Κάτι ξέρουν οι παίκτες και λένε είναι μεγάλη τιμή να φοράς τη φανέλα της εθνικής.

Προσεχώς κούρσα.

Ντροπή για τα μάτια σου να είναι άδεια

Για καμια ώρα βασάνιζα τον εαυτό μου με το δίλλημα καφές ή τηλεόραση χωρίς πραγματικά να θέλω ούτε να πιω κάτι αλλά ούτε και να δω. Τελικά επικράτησε το αρχέγονο ένστικτο της αυτοσυντήρησης και επέλεξα τον καφέ. Οι υποψίες μου βγήκαν αληθινές και το γάλα ήταν ολίγων τι χαλασμένο, αν και θυμάμαι πολύ καλά ότι την Παρασκευή, τελευταία φορά που τα χρησιμοποίησα, ήταν πολύ καλά και δεν είχε κόψει καθόλου. Κάπως έτσι τελικά βγαίνουν τα συμπεράσματα για τα εξαντλητικά σαβ/κα που σε υποδέχονται ενθουσιασμένο και όταν περάσουν έχεις χάσει όλη την ενέργεια σου. Ίσως γι’ αυτό βέβαια να ευθύνεται ότι η επόμενη, δηλαδή η Δευτέρα, είναι εργάσιμη, πρωινό ξύπνημα, ίδιες φάτσες, ουρά στο κυλικείο, υποστηρικτικός ανεμιστήρας για τον απαρχαιωμένο κλιματισμό, δύο λίτρα νερό και μουσική ρέγκε. Πάντως το γάλα δε φάνηκε ικανό εμπόδιο για τον καφέ που είχα αποφασίσει να πιω κι έτσι συμπλήρωσα με λίγο μπέιλις έτσι ώστε να εξαφανιστεί η χαλασμένη γεύση που όσο και να το πεις μια αηδία στην προκαλεί. Αξιωματικά δεχόμαστε πως το γάλα δεν έχει καμία δουλειά πρωί Δευτέρας και μένει στο ψυγείο ως έχει άρα δε μπορούμε να μιλάμε για ένα νέο συμπέρασμα. Όλο το σαβ/κο σκέφτομαι διαρκώς το πόσο σεμνοί παραμένουν μερικοί άνθρωποι που έχουν γράψει πραγματικά ιστορία στο χώρο της μουσικής ενώ απ’ την άλλη συναντάς κάτι τσουτσέκια που έχουν πιάσει το καλάμι και δεν το αφήνουν με τίποτα. Το σχόλιο δεν απευθύνεται στην κα Άντζελα Δημητρίου, την οποία επέλεξε για εμένα τυχαία το iTunes και το ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό διότι δένει πάρα πολύ καλά με τους red hot chili peppers που προηγήθηκαν αλλά και με τους Asian Dub Foundation που έπονται. Αν και η λέξη shuffle, θυμίζει μερικές φορές το suffer, εντούτοις δεν έχω υποφέρει ποτέ επιλέγοντας το. Ίσα - ίσα που τις περισσότερες φορές βγαίνουν κάτι απίθανες συλλογές, ούτε παραγγελία να τις έκανα. Να ας πούμε τώρα παίζει Tori Amos. Γιατί όχι Tori και Άντζελα μαζί στη σκηνή; Δηλαδή ο Νταλάρας με τους Jethro Tull, ταίριαζε περισσότερο; Κάπως έτσι αναστατώνω και τους γείτονες και μιλάμε με σήματα καπνού απ’ τα μπαλκόνια μας. Έχουμε πάρτι εδώ.

Real Life

Χθες βράδυ είμαι στο ποτάμι και στρίβω στην έξοδο της Ρενώ. Ακριβώς πάνω στη στροφή ένας ρώσος με το χαμόγελο της υπέρτατης ευτυχίας κουνάει ένα μικρό σημαιάκι που είχε, πανηγυρίζοντας την μεγάλη πρόκριση της εθνικής ομάδας της χώρας του. Του κορνάρω και κάνω το σήμα της νίκης. Βγήκε στην εθνική να πανηγυρίσει για την εθνική. Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο;

Την περασμένη Κυριακή έχω πάει για φαγητό σ’ ένα ουζερί της γειτονιάς. Κάποια στιγμή έρχεται ένας τύπος που πουλάει αναπτήρες. Η πρώτη παρέα αγοράζει, ο καταστηματάρχης επίσης και φτάνει στην δεύτερη παρέα, ένα νεαρό ζευγάρι με την κοπέλα στον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης της. Πέντε αναπτήρες ένα ευρώ και αυτοί του δίνουν έξι. Κομπιάζει για λίγο κι ύστερα επιμένει να πάρει μόνο το ένα. Το παλικάρι τον καλεί να καθίσει μαζί τους για μια μπύρα κι ένα μεζέ. Δακρύζει και τελικά δέχεται. Σεμνή φυσιογνωμία. Σεμνή χειρονομία.

Τις τελευταίες ημέρες ψάχνω για καινούριο ποδήλατο. Ειλικρινά δε βρίσκω ούτε μισό καλό λόγο για τη διαφορά των 600 ευρώ σ’ ένα συγκεκριμένο μοντέλο μεταξύ Ελλάδας και Αγγλίας. Εξακόσια Ευρώ! Το λέω και τρέμω από τα νεύρα μου. Μου έρχεται να πιάσω τον αντιπρόσωπο και με τη μέθοδο του Βλαντ Τσέπες να τον καρφώσω στο παλουκόσελο.

Αεράκι σήμερα, ότι πρέπει για σερφ.

Τάφοι

Παρατηρώ το χώρο γύρω μου και νιώθω τα χαρτομάντιλα και τις εφημερίδες να κινούνται απειλητικά εναντίον μου, σέρνονται ημιθανή στο χαλί που κι αυτό δεν μετράει πολλές μέρες, όπου να ‘ναι θα εξαφανιστεί για να έρθει πίσω το Νοέμβρη, ένα μήνα σαφέστατα επαναστατικό που εκτός των άλλων κουβαλάει και τα γενέθλια μου. Αυτό το απέραντο χοιροστάσιο των οκτώ κόμμα ένα τετραγωνικών συγκεντρώνει όλες τις φυλές των αντικειμένων τακτοποιημένες με τη μέθοδο του βομβαρδισμού. Κι όμως δεν έχει έρθει ακόμη ο καιρός για τον σαφή διαχωρισμό τους, προτιμώ να τα βλέπω έτσι να αποσυντίθεται κι εγώ να μένω άπραγος στο μεγαλείο της φύσης που τα οδηγεί σιγά σιγά σε μαρασμό και απαξίωση έτσι ώστε να έρθει η στιγμή που θ’ αρχίσουν να μεταλλάσσονται, να βρίσκουν τη χαμένη υπόσταση τους ή ακόμα και την αξιοπρέπεια τους. Σε αυτό το πάζλ πάντα θα λείπει ένα κομμάτι.