Πέρασε ο καιρός

Φαίνεται πως τα γεγονότα προλαβαίνουν μερικές φορές τη σκέψη ή την παγώνουν ή και τα δύο, δε ξέρω πια τι να πω. Όταν ήρθα το 1988 σε αυτή τη γειτονιά με πήρε ο Ηρακλής για να με γνωρίσει στα άλλα παιδιά, ένας δρόμος, μια αλάνα κι ένα ψιλικατζίδικο ο παράδεισος μας κι ο Παναγιώτης ο πρώτος συνομήλικος μου. Αργότερα τον θυμάμαι να παριστάνει τον Σον Κεμπ όταν παίζαμε μπάσκετ για τον οποίο τυχαία διάβασα ότι αποφάσισε να επανέλθει στην ενεργό δράση. Τα τελευταία χρόνια δεν κάναμε παρέα, τυχαίες συναντήσεις στο δρόμο, λέγαμε τα νέα μας και δίναμε μια αόριστη υπόσχεση για να κανονίσουμε να βρεθούμε όλοι μαζί όπως παλιά. Πέντε χρόνια κι ούτε έναν καφέ δεν ήπιαμε και σήμερα κοίταζα αποσβολωμένος το κηδειόσημο με τ’ όνομα του απάνω. Τροχαίο. Και μία ώρα αργότερα μαθαίνω γι’ άλλον γνωστό μου ότι είναι στην εντατική επίσης από τροχαίο. Και για κερασάκι στην τούρτα περιμένουμε και τον αδερφό του πατέρα μου να πεθάνει από μέρα σε μέρα και ν’ αφήσει δύο μικρά κοριτσάκια ορφανά. Πάντα υπάρχει λίγος χώρος για μερικές σκέψεις ακόμη.

The more you ignore me, the closer I get

Σκόρπια αντικείμενα παντού, στο κρεβάτι, στο γραφείο, στο πάτωμα, στη βιβλιοθήκη, χαμός, προσπαθούσα όλο το πρωί να βάλω μια τάξη, τελικά κάτι κατάφερα, το αποτέλεσμα τουλάχιστον μου αρέσει, πέταξα κι αρκετά περιττά ή ληγμένα, χρειάζομαι περισσότερο χώρο, να δω που θα βολέψω και το καινούριο ποδήλατο.

Σκόρπιες σκέψεις, αδύνατον να βάλω μία τάξη σε αυτές, ποτέ δεν πετάω τίποτα, συσσωρεύονται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου κι ο χώρος για καινούριες φαίνεται να μην τελειώνει ποτέ. Λες και το μυαλό τρέφεται μόνο με σκέψεις και ειδικά μ’ εκείνες που δε μπορεί να οργανώσει ούτε καν στοιχειωδώς.

Μέτρα πόσες φορές χτυπά η καρδιά μου απόψε

Όποτε κατεβαίνω τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας θυμάμαι κάτι νύχτες στον Άγιο Σάββα και στα παρακείμενα στενά, μπαλκόνια με θέα τα προσφυγικά, ανάσες άρρωστων ανθρώπων, ανάσες κυνηγημένων ανθρώπων και κάφτρες τσιγάρων να κάνουν σινιάλα σ’ άγνωστους ταξιδευτές. Εδώ που τα λέμε, ίσως τα προσφυγικά να είναι το πιο όμορφο κτίριο που έχει μείνει στην Αθήνα. Για ένα παράξενο λόγο δεν έχω κάνει ποτέ αυτές τις σκέψεις όταν ανεβαίνω τη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Τελικά, πάντα η κάθοδος είναι η πιο απολαυστική πορεία.

Get Behind Me Satan

Επιτέλους ξαναβρήκα το χαμένο ύπνο μου. Το άγχος με εγκατέλειψε οριστικά και οι πονοκέφαλοι εξαφανίστηκαν. Τώρα που έμαθα ότι αυτό το σημαντικό πρόβλημα της εκπροσώπησης μας στην ερχόμενη Eurovision, λύθηκε και ο Sakis θα τιμήσει τη γαλανόλευκη, μπορώ και κοιμάμαι ήσυχος. Άντε καιρός ήταν γιατί είχα αρχίσει να ανησυχώ με αυτήν την καθυστέρηση της ΕΡΤ. Ούτε γκαστρωμένη να ήταν.

Και αφού έκανα μια αναφορά στη γαλανόλευκη δε μπορώ να παραλείψω ένα σχόλιο για τα εισιτήρια στο προολυμπιακό τουρνουά. Η τιμή τους είναι 20 ευρώ στα πέταλα και 60 ευρώ στις υπόλοιπες θέσεις. Επίσης το νερό κοστίζει 3 ευρώ. Κάτι ξέρουν οι παίκτες και λένε είναι μεγάλη τιμή να φοράς τη φανέλα της εθνικής.

Προσεχώς κούρσα.

Ντροπή για τα μάτια σου να είναι άδεια

Για καμια ώρα βασάνιζα τον εαυτό μου με το δίλλημα καφές ή τηλεόραση χωρίς πραγματικά να θέλω ούτε να πιω κάτι αλλά ούτε και να δω. Τελικά επικράτησε το αρχέγονο ένστικτο της αυτοσυντήρησης και επέλεξα τον καφέ. Οι υποψίες μου βγήκαν αληθινές και το γάλα ήταν ολίγων τι χαλασμένο, αν και θυμάμαι πολύ καλά ότι την Παρασκευή, τελευταία φορά που τα χρησιμοποίησα, ήταν πολύ καλά και δεν είχε κόψει καθόλου. Κάπως έτσι τελικά βγαίνουν τα συμπεράσματα για τα εξαντλητικά σαβ/κα που σε υποδέχονται ενθουσιασμένο και όταν περάσουν έχεις χάσει όλη την ενέργεια σου. Ίσως γι’ αυτό βέβαια να ευθύνεται ότι η επόμενη, δηλαδή η Δευτέρα, είναι εργάσιμη, πρωινό ξύπνημα, ίδιες φάτσες, ουρά στο κυλικείο, υποστηρικτικός ανεμιστήρας για τον απαρχαιωμένο κλιματισμό, δύο λίτρα νερό και μουσική ρέγκε. Πάντως το γάλα δε φάνηκε ικανό εμπόδιο για τον καφέ που είχα αποφασίσει να πιω κι έτσι συμπλήρωσα με λίγο μπέιλις έτσι ώστε να εξαφανιστεί η χαλασμένη γεύση που όσο και να το πεις μια αηδία στην προκαλεί. Αξιωματικά δεχόμαστε πως το γάλα δεν έχει καμία δουλειά πρωί Δευτέρας και μένει στο ψυγείο ως έχει άρα δε μπορούμε να μιλάμε για ένα νέο συμπέρασμα. Όλο το σαβ/κο σκέφτομαι διαρκώς το πόσο σεμνοί παραμένουν μερικοί άνθρωποι που έχουν γράψει πραγματικά ιστορία στο χώρο της μουσικής ενώ απ’ την άλλη συναντάς κάτι τσουτσέκια που έχουν πιάσει το καλάμι και δεν το αφήνουν με τίποτα. Το σχόλιο δεν απευθύνεται στην κα Άντζελα Δημητρίου, την οποία επέλεξε για εμένα τυχαία το iTunes και το ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό διότι δένει πάρα πολύ καλά με τους red hot chili peppers που προηγήθηκαν αλλά και με τους Asian Dub Foundation που έπονται. Αν και η λέξη shuffle, θυμίζει μερικές φορές το suffer, εντούτοις δεν έχω υποφέρει ποτέ επιλέγοντας το. Ίσα - ίσα που τις περισσότερες φορές βγαίνουν κάτι απίθανες συλλογές, ούτε παραγγελία να τις έκανα. Να ας πούμε τώρα παίζει Tori Amos. Γιατί όχι Tori και Άντζελα μαζί στη σκηνή; Δηλαδή ο Νταλάρας με τους Jethro Tull, ταίριαζε περισσότερο; Κάπως έτσι αναστατώνω και τους γείτονες και μιλάμε με σήματα καπνού απ’ τα μπαλκόνια μας. Έχουμε πάρτι εδώ.

Real Life

Χθες βράδυ είμαι στο ποτάμι και στρίβω στην έξοδο της Ρενώ. Ακριβώς πάνω στη στροφή ένας ρώσος με το χαμόγελο της υπέρτατης ευτυχίας κουνάει ένα μικρό σημαιάκι που είχε, πανηγυρίζοντας την μεγάλη πρόκριση της εθνικής ομάδας της χώρας του. Του κορνάρω και κάνω το σήμα της νίκης. Βγήκε στην εθνική να πανηγυρίσει για την εθνική. Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο;

Την περασμένη Κυριακή έχω πάει για φαγητό σ’ ένα ουζερί της γειτονιάς. Κάποια στιγμή έρχεται ένας τύπος που πουλάει αναπτήρες. Η πρώτη παρέα αγοράζει, ο καταστηματάρχης επίσης και φτάνει στην δεύτερη παρέα, ένα νεαρό ζευγάρι με την κοπέλα στον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης της. Πέντε αναπτήρες ένα ευρώ και αυτοί του δίνουν έξι. Κομπιάζει για λίγο κι ύστερα επιμένει να πάρει μόνο το ένα. Το παλικάρι τον καλεί να καθίσει μαζί τους για μια μπύρα κι ένα μεζέ. Δακρύζει και τελικά δέχεται. Σεμνή φυσιογνωμία. Σεμνή χειρονομία.

Τις τελευταίες ημέρες ψάχνω για καινούριο ποδήλατο. Ειλικρινά δε βρίσκω ούτε μισό καλό λόγο για τη διαφορά των 600 ευρώ σ’ ένα συγκεκριμένο μοντέλο μεταξύ Ελλάδας και Αγγλίας. Εξακόσια Ευρώ! Το λέω και τρέμω από τα νεύρα μου. Μου έρχεται να πιάσω τον αντιπρόσωπο και με τη μέθοδο του Βλαντ Τσέπες να τον καρφώσω στο παλουκόσελο.

Αεράκι σήμερα, ότι πρέπει για σερφ.

Τάφοι

Παρατηρώ το χώρο γύρω μου και νιώθω τα χαρτομάντιλα και τις εφημερίδες να κινούνται απειλητικά εναντίον μου, σέρνονται ημιθανή στο χαλί που κι αυτό δεν μετράει πολλές μέρες, όπου να ‘ναι θα εξαφανιστεί για να έρθει πίσω το Νοέμβρη, ένα μήνα σαφέστατα επαναστατικό που εκτός των άλλων κουβαλάει και τα γενέθλια μου. Αυτό το απέραντο χοιροστάσιο των οκτώ κόμμα ένα τετραγωνικών συγκεντρώνει όλες τις φυλές των αντικειμένων τακτοποιημένες με τη μέθοδο του βομβαρδισμού. Κι όμως δεν έχει έρθει ακόμη ο καιρός για τον σαφή διαχωρισμό τους, προτιμώ να τα βλέπω έτσι να αποσυντίθεται κι εγώ να μένω άπραγος στο μεγαλείο της φύσης που τα οδηγεί σιγά σιγά σε μαρασμό και απαξίωση έτσι ώστε να έρθει η στιγμή που θ’ αρχίσουν να μεταλλάσσονται, να βρίσκουν τη χαμένη υπόσταση τους ή ακόμα και την αξιοπρέπεια τους. Σε αυτό το πάζλ πάντα θα λείπει ένα κομμάτι.