Δίχως λόγια

Μπήκε στο ασανσέρ και τον κατέκλυσε το άρωμα της γυμνάστριας του κάτω ορόφου. Την είχε ακούσει να φεύγει λίγο πριν, η βραχνή φωνή της, ήταν χαρακτηριστική και την πρόδιδε κάθε φορά που μιλούσε δυνατά. Μία ώρα αργότερα κι έχοντας επιστρέψει από μία συμβατική υποχρέωση, τόσο ίδια μα και τόσο διαφορετική κάθε φορά, τόσο όμορφη και μαγική, πάντα με τ’ απρόοπτα και τα συνηθισμένα της, πήρε το ασανσέρ που τον περίμενε στο ισόγειο μαζί με τ’ άρωμα της. Ανέβαινε κοιτάζοντας τη μεριά της πόρτας. Όταν κατέβαινε κοίταζε τον καθρέπτη. Δίχως λόγο.

Είχε περάσει το απόγευμα ψάχνοντας τηλεφωνική σύνδεση για το νέο σπίτι. Ένα σωρό προγράμματα, όλα σε πρόγραμμα, όλοι μιλούσαν για δωρεάν χρόνο ομιλίας μα κανείς δε μιλούσε στο διπλανό του. Χαμένος χρόνος ομιλίας έπρεπε να λέγεται κανονικά. Ποτέ οι άνθρωποι δε μίλαγαν τόσο πολύ, χωρίς ουσιαστικά να λένε κάτι. Έντονα επηρεασμένος από αυτή τη σκέψη κάθισε αμίλητος κοιτάζοντας ένα βιβλίο του Andre Kertesz. Η σιωπή τα έλεγε όλα.

Το πτώμα

Καθόμουν στον καναπέ και χάζευα ένα ένθετο με έπιπλα, κυριακάτικης εφημερίδας, όταν ακούστηκε ο θόρυβος, αλλά δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Να ήταν το ξενύχτι που με έκανε να μην το κουνήσω ρούπι από τη θέση μου, να ήταν ίσως η ταύτιση με τον καναπέ και το ένθετο για τα έπιπλα, ειλικρινά δε ξέρω τι, πάντως το ζήτημα ουδόλως με απασχόλησε την υπόλοιπη ημέρα.

Το επόμενο πρωί, έφτιαξα βιαστικά το σάκο για το κολυμβητήριο, επιθεώρησα και την τσάντα μου για τα απαραίτητα, έριξα κι ένα κόκκινο μήλο κι έφυγα για τη δουλειά. Πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο μου, είδα σχεδόν στη διασταύρωση το πτώμα μιας γυναίκας. Τα μαλλιά της ήταν κόκκινα, ηλικιακά μου φάνηκε γύρω στα σαράντα πέντε ενώ στη φορούσε και μια ποδιά σαν αυτές τις παλιές που είχε η μάνα μου. Εκείνη την ώρα ένας ηλικιωμένος κύριος που κάθε πρωί πάει βόλτα στο πάρκο, κοντοστάθηκε πλάι μου, κοίταξε μία το πτώμα και μία εμένα και μου είπε «Πήδηξε χθες από τον όγδοο της διπλανής πολυκατοικίας η καημένη, ποιος ξέρει τι βάσανα είχε η φουκαριάρα, κοίταξε το βλέμμα της πως είναι καρφωμένο στον ουρανό, λες και δε θα τον φτάσει ποτέ. Καλή σου μέρα παλικάρι μου». Προσπέρασε και χάθηκε στη στροφή. Η υπολοχαγός Μαρία που περνάει επίσης τέτοια ώρα από το δρόμο για να πάρει το υπηρεσιακό της κι εγώ τη χαιρετώ στρατιωτικά μου έκανε παρατήρηση που παρέλειψα τη συνήθεια μου και μπορεί να της χαλάσω τη Δευτέρα κι επιτάχυνε το βήμα της γιατί είχε αργήσει κατά δύο λεπτά κι αν έχανε το λεωφορείο θα έπρεπε να πάρει ταξί κάτι που θα συνέβαινε για τρίτη φορά αυτό το μήνα κι ο άντρας της πάλι θα της γκρίνιαζε για τη σπατάλη. Κοίταξα κι εγώ το ρολόι και είδα ότι οριακά ήμουν στο να γλιτώσω την κίνηση κι έτσι έφυγα άρον άρον.

Το απόγευμα που γύρισα σπίτι πέτυχα έναν γείτονα να προσπαθεί να μετακινήσει λίγο το πτώμα για να παρκάρει το μηχανάκι του. Έβριζε τους οδηγούς απορριμματοφόρων που είχαν εξαγγείλει απεργία γι’ αυτήν την εβδομάδα επειδή θα γέμιζαν πάλι οι δρόμοι με πτώματα και δε θα μπορούσαμε να παρκάρουμε εύκολα. Κάποιοι από τα μπαλκόνια τους που του έδιναν οδηγίες για το πώς να τη μετακινήσει συμφώνησαν μαζί του και σύντομα έγινε μία βαβέλ αφού διάφοροι βγήκαν στα μπαλκόνια τους και φώναζαν γι’ αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση. Μόνο ο κυρ-Σταύρος, οδηγός κι ο ίδιος, δεν ήταν στο μπαλκόνι του, είχε κατεβάσει τα ρολά ασφαλείας και κοίταγε από τη χαραμάδα πότε θα ηρεμήσουν τα πνεύματα, για να ανοίξει έστω τα παράθυρα, αν έβγαινε έξω εκείνη τη στιγμή θα τον λιντσάρανε όλοι μαζί αλλά και μέσα στο σπίτι η κατάσταση ήταν ανυπόφορη, η φοβερή ζέστη με τους σαράντα δύο βαθμούς το Μάρτιο και χωρίς κλιματισμό γιατί δεν είχε τροποποιηθεί καταλλήλως η πάγια διαταγή από τη ρυθμιστική αρχή ενέργειας μας έκανε να λιώνουμε.

Δέκα χρόνια είχε στρογγυλοκάτσει στο σβέρκο μας η περιβόητη οικονομική κρίση και δεν έλεγε να ξεκουμπιστεί παρόλο που τα τελευταία τρία χρόνια και μετά από εκατόν εννιά εκλογικές αναμετρήσεις είχαμε επιτέλους εκλέξει οικουμενική κυβέρνηση.

Πρωτοχρονιά

Κάθομαι εδώ με την αγαπημένη μου αγελαδίτσα, πίνω καφέ στην σχετικά καινούρια κούπα μου (όχι κάτι συγκλονιστικό μια χρώματος καφέ που γράφει στα εγγλέζικα ώρα για καφέ αγορασμένη από το Βασιλόπουλο χωρίς όμως να δίνει έστω και λίγους πόντους μπόνους ή μερικούς πόνους ή κάτι τελοσπάντων για να θυμάμαι κι εγώ αυτή τη χρονιά που φεύγει πιο αισιόδοξα ή ίσως όχι και τόσο, what difference does it make που θα έλεγε και ο Μόρισει) και ακούω το Russian Dance του Tom Waits λίγο πριν στείλω το σίγουρα αργοπορημένο sms μου προς τον Άη Βασίλη για να του ζητήσω κι εγώ το κάτιτις μου. Ή αλλιώς αυτό το κάτι που θέλω που έλεγε και η Καιτούλα η Γαρμπή, σύζυγος (αν δεν απατώμαι) του Διονυσίου Σχοινά του μεγαλομάρτυρος. Δύο ευχές μόνο, υγεία και ειρήνη, τόσο απλές, τόσο ουσιαστικές. Καλή χρονιά.

Χριστούγεννα

Δεν είναι σωστό να φύγω και να σας αφήσω χωρίς γιορτινή ανάρτηση. Φέτος έχω μια διάθεση να πίνω όλο καφέδες. Κάτι φίλοι μου που ασχολούνται με τα οικονομικά λένε ότι θα έρθουν δύσκολες μέρες και δεν έχουμε δει τίποτα ακόμη. Για την ώρα πάντως το μόνο που φαίνεται να αλλάζει είναι το κυβερνητικό σχήμα με τον επερχόμενο ανασχηματισμό. Τόσο καλά.

Είμαι...

...έτοιμος 

να σαλτάρω

ευτυχώς που αύριο την κάνω για 2-3 μέρες να απομονωθώ μπας και ηρεμήσω.

μπαμ...

...και κάτω

Σκατά στα μούτρα μας.

I Don't Know Why aka Don't Know Why I Love You

Το μεγαλύτερο ψέμα που έχει ειπωθεί από καταβολής κόσμου και εξακολουθεί να λέγεται είναι η φράση «θα σ’ αγαπώ για πάντα». Είναι επίσης και το ψέμα που έχει ειπωθεί τις περισσότερες φορές από κάθε άλλο. Φαντάζομαι δε, ότι είναι και το ψέμα που έχει γίνει πιστευτό όσο κανένα άλλο. Έχει πάντως πλάκα να σκέφτεσαι ότι λέγονται αλήθειες περί ψεμάτων. Είναι ένα σχήμα κάπως οξύμωρο κι ένα σχήμα που πήγα να δω την Κυριακή ήταν αυτό με τους Θάνο Μικρούτσικο, Μιλτιάδη Πασχαλίδη (που πιστεύω ότι θα μπορούσαν άνετα να τον λένε και Χρήστο) και Ρίτα Αντωνοπούλου την οποία δεν είχα δει ποτέ έτσι ώστε να ξέρω πως μοιάζει και την πέρναγα για καστανή. Τελικά ήταν μια έκπληξη το ξανθό χρώμα στο μαλλί της αλλά και το ελαφρώς κοντό γιατί εκτός από το χρώμα είχα άποψη και για την κόμμωση. Πίστευα δηλαδή ότι το μήκος των μαλλιών της έφτανε περίπου στο ύψος των ώμων. Των καστανών μαλλιών της. Τα ξανθά τα έχει πιο κοντά. Μπορώ να πω ότι της πάνε. Αν και θα ήθελα να τη δω και με τα καστανά της. Θα έβλεπα ξανά και το πρόγραμμα. Το πρώτο που σε κερδίζει είναι η ώρα έναρξης, δε χρειάζεται να πάρεις τα χαπάκια καφεΐνης για να αντέξεις και ούτε σκέφτεσαι το πρωινό ξύπνημα της επόμενης μέρας αφού μία και κάτι σχολάει το όλο θέμα κι έτσι το πολύ στις δύο είσαι και κάτω από τα σκεπάσματα. Τώρα αν καθυστερήσεις εκεί λόγω έπαρσης είναι αλλουνού παπά Ευαγγέλιο. Ενδεχομένως και του Εφραίμ του ιδίου. Είμαι πολύ απογοητευμένος από τα πράγματα γενικά, νομίζω ότι είμαστε τελείως παθητικοί δέκτες και όσες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας γίνονται έχουν πια τελείως εθιμοτυπικό χαρακτήρα. Και δε νομίζω ότι το λέω αυτό επειδή βλέπω ότι δεν αλλάζει κάτι, είναι που δεν έχω ενδείξεις ότι πρόκειται ν’ αλλάξει έστω και το παραμικρό. Τις τελευταίες εβδομάδες ψάχνω κατάλυμα για τις διακοπές των Χριστουγέννων. Έχω κάνει περισσότερα από 90 τηλέφωνα χωρίς αντίκρισμα. Αν εξαιρέσουμε δηλαδή δυο-τρεις περιπτώσεις που ζητούσαν 200 ευρώ το δωμάτιο και μ’ έπιασαν τα γέλια, όλοι οι άλλοι μου απαντούσαν δεν έχουμε τίποτα. Φαντάζομαι πως αν προλάβαινα να τους πω ότι είμαστε 8 άτομα θα τους έπιαναν αυτούς τα γέλια και ως εκ τούτου επιβεβαιώνεται και η παροιμία «γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος». Πιστεύω ότι είναι η (ευτυχής για πολλούς) συγκυρία του τετραήμερου που δημιουργείται με τις σχετικές αργίες κι όλοι έχουν πέσει με τα μούτρα αυτήν την περίοδο για να ξεσκάσουν λίγο. Απ’ την άλλη έχω τόσο ανάγκη να κάνω διακοπές που με παίρνει από κάτω ακόμη και γι’ αυτόν το λόγο. Είχα πάει το προηγούμενο σ/κ στο Γιτζέκι resort και ήταν πραγματικά φιλί ζωής. Τώρα που σκοπεύω να λείψω για τρεις εβδομάδες πιστεύω ότι θ’ ανανήψω πλήρως. Θέλω να φύγω. Γενικά.